Althaus
Das Althuus ischt e guet bsuechti „Bäiz“ gsii und hät en Huuffe Stammgescht ghaa. Verschtoot si, binere attraktive Wirtene und au öppe-n-ere rassige Uufwärtene. Hauptsächli won „d Germaine“ gserwiert hät, ischt schon fascht eh es Glöiff gsii is „Althuus“ abe. Bsunderhäitli es paar elteri Junggselle müend dem rassige Wiibsbild no lang nowetruuret haa. Sogar d Fasnachtzittig ischt säb Joor mit Althuusgschichte bimüet worde. „Germania ging ins Welschland……!“ häts do ghässe. Zwee vos Schlosserchuenzebuebe hebed derwäge no lengeri Ziit suur id Wältgschicht use glueget. Au der „Elba SChüll“ sejg nüd oogschore plibe. Von iim ischt s Greed umme ggange: „Wänn eer is Althuus chömm, schickeds ammel de „Schang“ an Paanhoofkiosk go de Tagesaazäiger chauffe. Dää hät dänn immer d Glägehäit binutzt, bim Braschler im „Schönegg“, wie dänn s Reschterant Paanhoof no ghäisse hät, äis go schnappe. Esoo ischt dänn d Luise sicherli für es „Schööfferschtündli“ oogschtört gsii. Die wo dänn händ welle cho „Hoorschniide oder Rasiere“, händ dänn s Pier oder de Kafi äifach vooruus müese gnämige. Em Vernää nowe isches schwirig gsii, im „Althuus“ en Platz am Stammtisch z ergattere, sind doch do esoo tröji Gescht gsii und hät jede uf siin aagschtannte Sitz pochet, dass jede Iidringlig ewägg gschickt worde ischt.
